Nicolaas

Terug	Wodan	Schoolmeester	Sinterklaasfeest	Sinterklaas	Zwartepiet

Nicolaas, bisschop van Myra

Rond het jaar 300 werd in de Turkse stad Myra
een jongeman, Nicolaos, tot bisschop gekozen.
Het geld dat hij van zijn ouders geërfd had,
besteedde hij aan goede daden.
Toen al stond hij in aanzien als een weldoener.

Myra

de rode pijl wijst naar de plaats Myra

Een heilige krijgt het woord 'Sint'
voor zijn naam,
vandaar Sint Nicolaas,
afgekort St. Nicolaas.

Als bisschop nam zijn bekendheid toe.
Zo stond hij bekend als een redder in de nood
en als een gulle gever.
In de geschiedenis is niet veel over hem te vinden.
Rond het jaar 342 is hij overleden.
De sterfdatum staat wel vast: 6 december.
Na zijn dood werd hij heilig verklaard door de kerk.

Vaak werd hij afgebeeld met drie gouden ballen
(symbool voor de drie beurzen met goudstukken)
en de drie jongetjes in de kuip.

Later werden de gouden ballen gouden appeltjes

Zo'n 200 jaar na zijn dood kwamen de wonderverhalen
pas echt goed op gang.
Zo zou hij zeelieden in nood hebben gered, doden tot leven gewekt en jongeren aan een huwelijkspartner hebben geholpen.
Het is nog maar de vraag of deze legenden allemaal wel betrekking hadden op deze Nicolaas van Myra.
Er waren namelijk meer bisschoppen geweest met de naam Nicolaas.

Het verhaal gaat dat hij 's nachts, ongezien, tot drie keer toe een beurs met geldstukken geworpen heeft in het huis van een verarmde edelman met drie huwbare dochters.
Die munten zouden o.a. in de schoenen terechtgekomen zijn.
Het geld diende als bruidsschat zodat de meisjes aan een nette echtgenoot geholpen konden worden.

Een andere legende verhaalt dat hij drie vermoorde jongens, wiens lichamen in een ton waren verstopt,
weer tot leven wekte.

	De verering van Nicolaas begon in de oosterse kerken, in Griekenland en Rusland. Vanaf de 9e eeuw breidde deze verering zich uit over de rest van Europa, het eerst vanuit Italie. Christenen die werden verdreven uit Klein-Azië kwamen vaak in Zuid-Italië terecht. In 1087 werden zijn stoffelijke resten (grotendeels) meegenomen door Italiaanse zeelieden. Zij vereerden hem als hun beschermheilige. Zijn beenderen werden tentoongesteld in Bari, zuid-Italië, en zijn daar nog steeds, in een grote kerk die naar hem genoemd is.	de rode pijl wijst naar de plaats Bari De paus van toen bepaalde dat op 9 mei (aankomst van de schepen met de beenderen van Nicolaas) en 6 december, zijn sterfdag, het feest van Nicolaas van Myra gevierd moest worden

	Nederlanders namen deel aan de kruistochten en waren een volk van zeevaarders en handelaars. Zo raakten zij waarschijnlijk bekend met de St. Nicolaaslegenden en de St. Nicolaasverering en brachten deze mee naar ons land.		Bari trok veel bezoekers, mede door de vele wonderverhalen. De verhalen verspreidden zich verder over Europa. Bari maakte in die tijd deel uit van het Spaanse rijk. Nederland onderhield veel contacten met Spanje. Mogelijk heeft men Bari (Italië) gelijkgesteld aan Spanje.

	In de middeleeuwen werd hij vooral vereerd als wonderdoener, redder in nood en huwelijksbemiddelaar. Hij was o.a. beschermheilige (patroon) van zeelieden, handelaren, scholieren, huwbare jongeren, kinderen.	Veel havensteden in Europa, waaronder Amsterdam, hebben een Sint-Nicolaaskerk. In 1050 werd in Nijmegen al een kapel naar Nicolaas genoemd.

	Sinds 1970 wordt Nicolaas van Myra door de kerk niet meer erkend als een heilige. Er is te weinig over zijn werkelijke leven bekend. Pas in 1955 werd zijn oorspronkelijke graf ontdekt in Demre (Myra). Inmiddels wil Turkije dat de stoffelijke resten van Nicolaas worden teruggegeven.

Wodan