De Germaanse god WODAN

Wodan, de god van leven en dood,
van de wind, kennis, wijsheid, poëzie, handel.
De god naar wie een dag in de week, woensdag, genoemd is.

De god die naar de mensen keek en wilde weten hoe met ze ging.
Twee raven vlogen 's morgens uit over de aarde en keerden 's avonds terug. 
Op zijn schouders gezeten, vertelden ze Wodan over wat ze hadden gezien en gehoord. 

De invloed van 
Wodan
werkt nog door
in onze 
Sinterklaasviering.


Sommige dingen 
doen we in de Sinterklaastijd nog,
al gaat wel anders dan bij de Germanen.

Wodan, ook wel Odin genoemd, 
die op zijn achtbenige paard Sleipnir door het luchtruim reed.
De god met de witte baard, gehuld in een lang gewaad,
met een apart soort hoofddeksel op en een speer of bliksemstraal in de hand.

Het ging er vaak ruig aan toe tijdens zo'n tocht.
Het stormde, donderde en bliksemde.
In sommige verhalen wordt melding gemaakt van een 'donkere' helper,  
die door Wodan wordt meegevoerd en in toom gehouden.
Namen van helpers die genoemd worden zijn o.a. Eckhart, Oel.

Om Wodan gunstig te stemmen brachten de Germanen offers,
ook aan het paard Sleipnir. 
Aan het begin van de winter waren dat oogstoffers, 
zoals wortels, granen, vruchten, hooi.  
Deze werden in sokken, laarzen of klompen gestopt 
en bij de stookplaats gelegd. 
De Germanen brachten ook dierenoffers.